Clubkampioene Lonneke: "Ik waande me gelijk met de toppers"

Lonneke van Schaik

“Ik loop het liefst zo min mogelijk.” Dat is het beste advies wat je kunt krijgen als je zo sterk wil worden dat je, vanuit immens hoge snelheid, je laatste man nog wil kunnen doorversnellen op de wielerbaan. Matthijs Büchli wil namelijk met de BEAT-ploeg wereldkampioen worden op het WK in 2018, gehouden in Apeldoorn. Hij gaf een interview op het eerste Clubkampioenschap van BEAT waar de leden mee konden dingen naar de prachtige kampioenstrui. Gelukkig hield Matthijs zijn benen stil, anders maakten wij geen schijn van kans.

In de ochtend aangekomen in Amersfoort, bij het wielerevent MeewindKoers, zag ik de BEAT-tent en bus al prominent staan, met de gelikte turquoise wielertenues en sympathieke koppen. Er was tijd voor een praatje; met de founder, de organisatie en mede-enthousiastelingen. Voor koffie moest je even langs Roy van den Berg. Een gemoedelijke sfeer, waarin je je even als gelijke waant met de toppers.

Warmrijden

Natuurlijk moest er ook samen een ritje gemaakt worden, de passie die ons allemaal samenbrengt. (Roy had helaas andere prioriteiten dan een toertocht van 65 km in het prachtige hart van Nederland. We kunnen die benen straks weer zien bij de Kick-Off van het WK op 5 oktober in Apeldoorn.)

Er was een 28 en 30km/u groep vertrokken, op een uitgezette tocht met onderweg een verzorgingsstop. Automatisch reed ik hier naar de eerste krentenbollen in mijn blikveld, maar eenmaal een hap genomen en de suikerpiek hersteld zag ik BEAT zowaar ook aanwezig, óók met krentenbollen. Ik voelde een lichte teleurstelling dat het geen appeltaart was, maar de support is goud waard.

De strijd barstte los

Er was enige spanning in de groep voelbaar, want de challenges van de dag lagen voor ons te wachten op de route: de Champs-Élysées - een 500m lange sprint; de Ronde van Vlaanderen - een 500m klim over klinkers; en de Parijs-Roubaix - een 100m kasseienstrook. Wat een mooie uitdagingen! Wanneer je je het snot voor de ogen had gefietst of zo hard dat het melkzuur je benen uit klotst, kon je gelukkig bij terugkomst bijkomen met een drankje en een hapje bij de BEAT-stand. Wel moesten de hersenen nog gekraakt worden in de wielerquiz. Scherpe vragen als ‘Welke business is Ivan Gotti gestart na het beëindigen van zijn wielercarrière?’. De uitkomst: chocolade-eieren. Daar moet ik nog even op verder studeren. Maar, voordat je diep in alle onnozele feitjes van de wielergeschiedenis duikt; er waren ook vragen als "Welke prof is overleden ten gevolge van malaria?", waarbij vanuit het publiek werd geroepen “Als je deze niet weet kun je beter stoppen!” Zo werd er gestreden met het mes op de keel en op het scherpst van de schede en mag Joost van Wijngaarden, een sterke elite/belofte-renner uit Nijmegen, zich met recht BEAT Clubkampioen noemen. Hij vertelde me van zijn ambities in een continentaal BEAT-team te willen gaan koersen.

Volgend jaar weer!

En wat niemand hoeft te weten is dat ik bescheiden trots ben, ik was namelijk als enige vrouw aanwezig. Ik kon stoempend de natte kasseien over, met een te zwaar verzet en knikkende knietjes omdat ik de sprinter voor me al een lichte zwieper zag maken, zich zag corrigeren en me vervolgens weer hard voorbijvloog. Desalniettemin, laat dit een goed voorteken zijn, voor mij én alle vrouwen die dit jaar op de weg met afgunst naar mijn mooie BEAT kampioenstrui kijken en zich dan hopelijk aansluiten om komend jaar mee te concurreren op het volgende clubkampioenschap!