Hard werken wordt beloond

Piotr Havik

Mijn #RoadToBEAT heeft een spectaculaire wending gekregen. Afgelopen week heb ik namelijk, tijdens de WattMeister finale, een stagecontract afgedwongen bij Team Katusha-Alpecin. Dankzij dit stagecontract komt mijn doel en droom om prof te worden nu wel heel dichtbij. Vooraf hadden BEAT Cycling Club en ik niet durven hopen dat onze doelstellingen deze ontwikkelingen met zich mee zouden brengen.

Eerst even een terugblik naar de afgelopen weken. Na een goede rustperiode begin mei had ik mijn doelen voor het tweede deel van het seizoen al op mijn netvlies staan: in topvorm zijn vanaf de Nederlandse kampioenschappen (midden juni) tot de Topcompetitie tijdrit in Emmen van afgelopen zondag. Door het trainingsniveau eind mei op te schroeven en mijn wedstrijden in dienst te stellen van deze piekperiode voelde ik halverwege juni dat ik klaar was om mij van mijn beste kant te laten zien.

Er kwamen echter een paar obstakels op mijn weg tijdens het toewerken naar mijn piekperiode. De echtscheiding van mijn ouders, die al een aantal maanden speelt, begon ook bij mij de mentale tol te eisen. Hiervoor schakelde ik de kennis in van mijn sportpsycholoog, zodat ik alles weer goed op een rij kon krijgen en de focus op mijn sport wist te behouden. Ik leerde in deze periode nogmaals hoe belangrijk het mentale aspect voor een topsporter is. Het behouden van rust en plezier (zowel op als naast de fiets) was de sleutel tot succes.

Voor mijn gevoel was mijn eerste ‘overwinning’ van deze piekperiode er al bij het behalen van de 13de plek op het NK tijdrijden tussen de profs. Na een aantal jaar mijn tijdritprestaties niet te kunnen verbeteren door blessures voelde dit als een overwinning op mezelf. “Ik ben mijn tijdrittalent dus niet kwijt” dacht ik bij mezelf. Een aantal dagen later, tijdens het NK weg voor professionals, volgde er een verdienstelijke 22ste plaats na een zeer attente finale gereden te hebben. Een kleine teleurstelling volgde echter met een tiende plaats in de klimtijdrit van de topcompetitie. Ondanks dat ik mijn doel om top drie te rijden niet had gerealiseerd moest ik mijn focus direct verleggen op de Wattmaister finale. Ik hield er vertrouwen in dat mijn conditie er was en door de laatste drie dagen extra te letten op een vezel- en zoutarm dieet lukte het mij om het laatste beetje gewicht te verliezen. Het was dus drie dagen op een houtje bijten, maar toen de finaledag daar eenmaal was, was ik klaar om te vlammen. Ik wist dat het een mentale strijd ging worden door direct naast mijn concurrenten een wattagetest af te leggen. Een pokerface en een hoog beenritme was mijn tactiek. Door mijn inspanningstesten bij Energy Lab wist ik dat ik de laatste twee blokken van 422 watt en 450 watt met een beenritme van boven de 100 omwentelingen per minuut kon afwerken. Door de support van mijn trouwste fans kon ik nog verder over de pijngrens. Alle concurrenten vielen één voor één naast mij af, bij de uiteindelijke winst sloeg de verbazing snel over in een ontlading van emoties.. 

Het winnen van de finale bracht veel drukte met zich mee. Ik was onder de indruk en dankbaar voor alle felicitaties, maar in mijn achterhoofd speelde al diverse vragen over wat mij te wachten stond: ‘Wanneer ga ik het team ontmoeten?’ , ‘Wat wordt het programma dat ik mag gaan rijden?’ en ‘Welke avonturen staan mij te wachten in de laatste drie maanden van het seizoen?’ De komende dagen gaan deze vragen beantwoord worden. Het proces om het stagecontract in orde te brengen met alle benodigde informatie is in ieder geval al opgestart in samenwerking met Katusha, BEAT, de UCI en de KNWU.

Uiteraard houd ik jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen en neem ik jullie graag mee met de avonturen binnen deze World Tour team.

foto's: Leon van Bon