Hoe ik de Giro (net niet) won!

David Vlieghe

Ik geef toe, ik ben altijd al een rondepronostikeur geweest. Geen klassiekersspecialist. Te chaotisch, te veel verschillende renners, te afhankelijk van wie overeind blijft en wie valt. Ook moeilijk te voorspellen wie in bloedvorm zit na een paar rondjes door de woestijn in het Midden-Oosten. Neen, geef mij maar de grote rondes. Een deelnemerslijst die geldt voor de komende drie weken. De juiste verhouding tussen fladderende klimmers, stevige sprinters en onvermoeibare aanvallers maken ligt me beter.

De invulling van die plaatsjes komt er na een zorgvuldige, weldoordachte en 100% wetenschappelijk onbetrouwbare selectie. Ten eerste vul ik een heel Excel-werkblad met alle teams en daarnaast hun leiders, zowel voor de bergritten als sprints. Renners zoals Winner Anacona en Andrey Amador kunnen zo een plaatsje in mijn team op hun Latijns-Amerikaanse buik schrijven. Hoewel ze ontegensprekelijk bij de beste 25 klimmers van het peloton zitten, zullen ze geen vrijheid krijgen om op jacht te gaan naar ritzeges en dus weinig opleveren. Enkel kopmannen worden geselecteerd.

Wat het makkelijker maakt om de puntenpakkers door het peloton te zien is beginnen met te kiezen wie je niet zal kiezen. De geschiedenis vertelt hier vaak de toekomst. Bauke Mollema? Volgen, volgen, kraken in derde week en teruggeslagen worden naar een plaatsje achteraan de top tien. Doorstrepen. Steven Kruijswijk? Die is, behalve dit jaar, nog nooit goed geweest in de Ronde van Catalonië. Een 39ste plaats halen in het algemeen klassement, dat doet een potentiële winnaar van de Ronde van Italië! Een 7de creëert wantrouwen. Ook het niet-uitrijden van een driedaagse rittenkoers vlak voor de Giro doet het slechtste vermoeden. Doorstrepen dus. Tejay Van Garderen? Hijzelf is wellicht de enige in het heelal die nog gelooft in een goed eindklassement. Ook hij krijgt dus een dikke streep door zijn naam.  

Nu de longlist een shortlist is geworden worden alle factoren nog eens samengebracht. Te beginnen met het parcours, weet wat er komen gaat! De kaartjes en grafiekjes op de site van de Ronde van Italië worden aandachtig bestudeerd. Technische sprintfinales, Pittige laatste kilometers op het einde voor de punchers, steile hellingen (voor de Quintana-types) of minder steile hellingen (voor de Dumoulin-types), een finish na een technische afdaling (de ritoverwinning van Nibali in Bormio was al lang voor de start van de Giro te voorspellen) enzovoort. Elke bocht, elk putje in de weg, elke hellingsgraad van de route zal ik kennen en meenemen bij het selecteren van de juiste renners.    

Wat betreft die selectie zijn er twee gouden regels:

1)    Cijfers en resultaten zeggen alles: Renners die kort voor de start van de Giro goed zijn, gaan dat meer dan waarschijnlijk ook tijdens de drieweekse tocht zijn. Geraint Thomas en Thibaut Pinot domineren de Ronde van de Alpen. Welkom in het team! Omar Fraile speelt met de tegenstand in de Ronde van Yorkshire en is een tweevoudig winnaar van het bergklassement in de Vuelta. Ook hij kan dus niet ontbreken in mijn ploeg.

2)    Cijfers en resultaten zeggen niks: Er duiken altijd verrassingen op in een grote ronde en dus is het evengoed vaak blind gokken en buikgevoel volgen. Phil Bauhaus en Simone Ponzi bijvoorbeeld hebben praktisch nog niks laten zien dit jaar (het onvolprezen Nokere Koerse even buiten beschouwing gelaten). Maar beide hebben ooit vlagen van snelheid laten zien en zijn in principe de beste sprinter van hun team. Ik waag de gok. Bauhaus pakt nog redelijk uit met twee top-5 plaatsen. Ponzi is een regelrechte flop die amper vier punten oplevert in het hele spel. Wanneer Ryan Gibbons de top-10 plekken bijeen sprint barst ik in huilen uit. Hij is deze editie dé dark horse. Ik moet het doen met Ponzi. Ik kan er nachtenlang niet van slapen hoe ik hem heb kunnen missen. Het pronostiekleven is hard.

Eenmaal de ronde van start gaat is het zweten, zwoegen, rekenen, lijden, hopen, wanhopen, afzien, doorbijten, doodsangsten uitstaan, afrekenen met hoge hartslagen,… en dan kijk ik enkel vanuit mijn zetel. Vanaf dit stadium kun je nog maar weinig doen en hopen dat “jouw jongens” de ziel uit hun lijf gaan rijden voor je. Wanneer ik andermaal de eer heb om de eerste opgever in mijn team te hebben (Rohan Dennis) lijkt het andermaal niet mijn rondje te gaan worden. De massale crash aan de voet van de Blockhaus waar onder andere Geraint Thomas en Adam Yates bijliggen lijkt dit te gaan bevestigen. Fernando Gaviria, Caleb Ewan en Thibaut Pinot sprokkelen de eerste week de broodnodige punten bijeen, maar een plaatsje bij de allerbeste lijk ik te mogen vergeten.

Tot die formidabele 11de etappe, naar Bagno Di Romagno! Een grote groep rijdt vroeg in de etappe weg. Daarbij drie renners van mij: Fraile, Rui Costa en Giovanni Visconti. Ze worden respectievelijk 1ste, 2de en 5de. Na deze heerlijke coup schiet ik naar boven in het klassement. Het roze is te pakken! Een pronostiek win of verlies je in de overgansetappes. De betere sprinters en klimmers kent namelijk iedereen. Mijn goeie prestaties zorgen enkel voor meer stress en druk. Bij elke tempoversnelling van Ilnur Zakarin en Domenico Pozzovivo (twee renners die niet in mijn selectie zitten) stijgt mijn bloeddruk en maak ik angstkreetjes. Gaan zij mij nu echt de das omdoen? Uiteindelijk worden ze redelijk ingetoomd. Het allergrootste gevaar komt nog uit Spanje. Mikel Landa is fenomenaal in de slotweek en stapelt de podiumplekken op, waarvan hij gelukkig maar één keer wint. De schade had groter kunnen zijn. Het is bibberen tot de renners over de streep bollen in Asagio. Maar daarna weet ik dat de Beat poule op mijn naam komt. Aangezien zowat iedereen over Dumoulin en Jungels beschikt en verder weinig goeie hardrijders, zal de tijdrit geen al te grote impact meer hebben.

Wanneer ik na de laatste rit naar mijn score en ranking kijk ben ik zelden zo gelukkig en teleurgesteld tegelijk geweest. Een derde plek in het eindklassement is met voorsprong mijn allerbeste prestatie ooit in een wielerpronostiek. Anderzijds kom ik amper twee punten tekort voor de algemene eindzege. Had die dekselse Ponzi in die 1ste etappe nu naar de 17de in plaats van de 19de etappe gesprint, was ik nu de grote triomfator.

Hoe ik de Giro net niet won. pronostikeren is bikkelhard...