Niet het gewenste resultaat – wel een goed gevoel!

Piotr Havik

Afgelopen zaterdag is het voorjaarseizoen in Nederland van start gegaan met de eerste klassieker van het jaar, de Ster van Zwolle! Het is mijn eerste meetpunt, op Nederlandse bodem, om te kijken hoe ik ervoor sta op mijn #RoadToBEAT (een profcontract bij BEAT verdienen). Na een goede winter, toen mijn ‘Road’ begon, had ik veel vertrouwen in de Ster. Mijn doel was om voor het podium te rijden, de parcourswijzigingen en het kleine beetje wind gooiden echter roet in het eten.

Zeer vroeg in de koers, na ongeveer vijf kilometer, reden er twee kopgroepjes weg (één keer vijf en één keer vier renners). Op de smalle baantjes, die vorig jaar niet in het parcours zaten, werd direct een ‘blokkade opgegooid’ door de teams die mee waren. Dit zorgde ervoor dat de kopgroep al snel meer dan vijf minuten voorsprong kreeg.

Ik ging ervan uit dat er opnieuw koers gemaakt ging worden en er nog een grote groep de oversteek ging maken, niks was echter minder waar en de kopgroep liep uit tot negen (!) minuten. Het was dus duidelijk dat wij voor de ‘ereplaatjes’ mochten strijden. Ik bleef echter constant van voren om geen risico te lopen de volgende groep met vluchters te missen.

Na 120 kilometer wedstrijd brak de koers gelukkig open. Er werd veel gedemarreerd en ik zat vrij makkelijk mee. Dit zorgde ervoor dat er veel renners moesten lossen. Helaas kwamen er op het stuk tegenwind naar Zwolle weer veel groepen aansluiten. Op dat moment besloot ik, met een paar andere kanshebbers, het iets rustiger aan te doen. Maar helaas vertrok er toen nog een tweede groepje op kousenvoeten. We schoten dus opnieuw in gang en hielden dit gat zo klein mogelijk. Het gat op de eerste groep liep ook terug tot anderhalve minuut, maar met nog vijf kilometer te gaan ging de inspanning zijn vruchten niet afwerpen.

Mijn groep mocht dus gaan sprinten voor een twintigste plaats. Ik kon mij redelijk goed positioneren en finishte als negende in de groep, wat uiteindelijk een 29ste plaats opleverde. Zeker niet het resultaat waar ik op hoopte, maar het belangrijkste is dat ik er zonder kleerscheuren vanaf ben gekomen (in vergelijking met mijn laatste twee edities waar ik vier keer was gevallen).

Uiteindelijk mocht ik op het podium nog wel mijn rode trui ophalen en mag ik bij de komende Top Competitiewedstrijd nog steeds als “WattMeister” rondrijden.

Nu kijk ik uit naar zaterdag de klassieker van mijn provincie, de Ronde van Zuid-Holland. Van deze koers weet ik dat er strijd vanaf het begin zal zijn, ik ga er dus alles aan doen om mee te zitten. Zodat ik voor de winst kan gaan! 

Foto: Leon van Bon