Opnieuw solo naar de winst, nu in Sint-Truiden

Piotr Havik

Vandaag stond er een thuis koers op het programma! Thuis koers? Ja inderdaad, mijn vriendin Femke woont ongeveer op 10 kilometer van de start en ik ken het parcours dus als mijn broekzak. Met veel motivatie - en eerlijk gezegd nog betere benen dan de dag ervoor in Erpe – stond ik vooraan bij de start van de koers.

Het was in de eerste ronde direct prijs, ik reed weg met acht medevluchters en één rondje later sloten er nog eens twaalf renners aan. Een groep van twintig renners die goed rond draaien is moeilijk terug te halen, dacht ik bij mezelf. Ondanks dat bleef het peloton - met veel internationale teams - op ons jagen, waardoor het gat nooit groter werd dan één minuut. Hier was ik echter wel blij mee, want iedereen moest nu zijn werk doen in de kopgroep, wat er dus voor zorgde dat mijn tegenstanders langzaam vermoeid raakte. Verder in de koers vielen er steeds meer renners af, waardoor we nog met vijftien man overbleven. Mijn vierstappenplan was vrij simpel:

  1. Met iedere aanval in de finale mee springen
  2. Een aanval plaatsen met nog twee rondes te gaan
  3. Een aanval plaatsen in de laatste vier kilometer
  4. De sprint als eerste aangaan. 


Van stap één was helaas geen sprake, daarom koos ik – met nog veertien kilometer te gaan – ervoor om zelf de koers open te breken. Ik kreeg direct een gat van een paar seconde en achter mij twijfelde ze te lang met de reactie. Het was nu dus een kwestie van goed tempo houden op het vlakke en de klimmetjes zo hard mogelijk naar boven rijden. Dit lukte goed en ik bouwde mijn gat langzaam uit naar de dertig seconde. Toen ik de laatste kilometer in ging en niemand in de buurt zag, wist ik het zeker, vandaag is de overwinning voor mij.

Vanuit de laatste bocht nam ik dus ook even de tijd om het applaus in ontvangst te nemen en voor de tweede keer (binnen een week) het BEAT-shirt mocht showen aan het publiek. Het leukste moment van de dag kwam echter nog na de koers, waarbij een jongetje met zijn moeder op mij afkwam met de vraag of ik mijn handtekening op zijn mountainbike wilde zetten. Dit vond ik ontzettend inspirerend en deed dit uiteraard met alle plezier. Na een aantal leuke foto’s en een gesprek met de pers zat er dus een zeer geslaagd weekend op.

Toen ik thuis op de computer mijn data aan het uitlezen was kwam er nog een leuke verassing aan het licht. Namelijk een nieuw record op mijn FTP waarde. Dit was volgens mijn trainer vrij bijzonder, want meestal moet je hiervoor optimaal hersteld zijn, maar deze waarde schudde ik nog uit mijn benen midden in de finale, na een pittig weekend. Iets wat natuurlijk veel vertrouwen geeft voor mijn ‘piekperiode’ die gepland staat in april!

De gehele uitslag van deze wedstrijd is hier te vinden.

Wil jij elke week op de hoogte gehouden worden over mijn #RoadToBEAT? Meld je dan aan voor BEAT Cycling Club en ontvang mijn voortgang automatisch in je mailbox.