Terugblik Topcompetitie: "Ontzettend Dankbaar"

Piotr Havik

De laatste wedstrijd van de Topcompetitie is achter de rug, tijd om eens terug te blikken en een kleine evaluatie te doen.

De eerste plannen (om winst in de Topcompetitie als één van mijn hoofddoelen te stellen) werden deze winter al uitgewerkt. Samen met BEAT kwamen we er al snel uit dat ik, naast mijn individuele wedstrijdkalender, een programma nodig had met klassiekers en tijdritten. Dit was van belang om genoeg wedstrijdkilometers te kunnen maken, zodat een stap hogerop richting de profs realistischer werd. Daarom kwam er een samenwerking met Westland Wil Vooruit tot stand, deze vereniging had namelijk startrecht in de Topcompetitie. Naast de acht uitdagende koersen, die de Topcompetitie op haar kalender had, kwam er dit jaar ook de Wattmeister bij (met het stagecontract bij Katusha als eindprijs). Dit bood natuurlijk nog meer kansen om mijzelf in de kijker te kunnen rijden.

De eerste helft

In de Topcompetitie was het van belang om er iedere wedstrijd te staan en zoveel mogelijk punten te pakken. Twee of drie wedstrijden zonder punten finishen maakt de klus al bijna onmogelijk. Daarom werkte ik samen met mijn trainer naar al deze wedstrijden toe en zorgde we samen voor een piek conditie. Helaas stond er tijdens de eerste twee vlakke klassiekers van de Topcompetitie te weinig wind om ‘makkelijk’ een schifting te kunnen maken. Door de tactische teamspellen pakte ik niet veel punten. Op het selectieve parcours van de Ton Dolmans Trofee kon mijn krachten beter uitspelen en legde ik met een derde plek de basis van een goed klassement. De vijfde plek in Omloop der Kempen leverde opnieuw belangrijke punten op. Ik voelde mij klaar om in de Ronde van Limburg en de tijdritten toe te slaan.

Wattmeister

De ronde van Limburg leverde helaas niet de verwachte punten winst op. Achteraf gezien was ik veel te gretig in de koers en dat is iets wat in Limburg wordt afgestraft. In de finale voelde ik mij goed, maar werd er te snel gereageerd op mijn aanvallen. In de sprint kwam ik klem te zitten en verloor ik kostbare punten. De klimtijdrit leverde ook niet het verwachte aantal punten op, door verandering van het weer realiseerde niemand uit het laatste startblok nog een toptijd. Ik werd tiende en was teleurgesteld. Het gaf mij wel vertrouwen om te zien dat ik de snelste was van mijn startblok waar alle klassementsmannen instonden. Ik bleef dus met vertrouwen verder werken naar de finale van de Wattmeister en de vlakke tijdrit in Emmen. Hier viel gelukkig alles op zijn plek en kon ik een dubbelslag slaan, door zowel de Wattmeister als de vlakke tijdrit in Emmen te winnen. Ik stootte in één keer door naar de derde plek in het algemeen klassement, met uitzicht op het hoogste trede van het podium. De laatste klassieker in Kerkrade ging dus beslissend zijn.

Finale in Kerkrade

De finale in Kerkrade leverde echter niet de winst op. Door de zware klassieker met Katusha de dag ervoor bleek ik niet snel genoeg hersteld. In de wedstrijd heb ik er nog alles uit proberen te halen en reed ik regelmatig in de aanval. Helaas was ik die dag niet explosief genoeg om grote verschillen te kunnen maken, waardoor team Baby Dump van de leider in het klassement de gaten op mij dicht kon rijden. Met een negentiende plek in de rituitslag schoof ik nog wel door naar de tweede plek in klassement, maar alsnog is het niet fijn om eerste verliezer te zijn. Als ik echter alles relativeer heb ik naar mijn gevoel een heel jaar op een constant en hoog niveau kunnen presteren. Op tactisch niveau heb ik veel bijgeleerd, doordat ik echt het ‘koersspel’ heb kunnen spelen tijdens de wedstrijden. Ik ben BEAT en Westland Wil Vooruit daarom ook ontzettend dankbaar voor het aanbieden van deze kansen!

 

Foto: Leon van Bon