Van Phil Anderson naar BEAT Cycling Club

Serge Cornelus

Het moet ergens in het begin van de jaren tachtig geweest zijn: de jaarlijkse kermiskoers in mijn geboortedorp kreeg dat jaar een tikkeltje meer aanzien. Er reed een Australiër mee. En het zou ‘een grote’ worden, zeiden ze!

Ik weet niet hoe het komt, maar die keer dat Phil Anderson bij ons rond de kerktoren kwam koersen, is me om de een of andere reden altijd bijgebleven. Voor de rest was het geen andere wielerhoogdag dan de jaren daarvoor, met het gekrioel van mensen achter de dranghekken, de geur van braadworsten en frieten, de zoute nasmaak van de ‘droogvis’ die menig toeschouwer richting de overbevolkte cafés dreef… En natuurlijk het gezoef, geroep en gesnuif van de renners die met de regelmaat van de klok door de hoofdstraat passeerden. 

Wie er dat jaar won, weet ik niet meer. Ik vind ook geen uitslagen terug op het internet. Het was niet voor niets de tijd dat je ofwel langs het parcours stond, ofwel thuis bleef voor de koers. Geen digicorders of YouTube. Alleen de hoop dat ze de wedstrijd toch zouden uitzenden op tv.

De mooiste zondagen van mijn jeugd waren die waar mijn vader en ik Eddy Planckaert Parijs-Roubaix zagen winnen. Of waar we zelf een kropje in de keel kregen terwijl Edwig Van Hooydonck stond te ‘bleiten’ op het podium van de Ronde van Vlaanderen.

Wat dat met BEAT Cycling Club te maken heeft? Alles. Want koers is emotie. Koers is belevenis. Het brengt mensen samen en markeert ijkpunten in ons leven. En dat is exact wat dit project doet. En wat het net veel meer doet dan andere teams.

Lid worden van BEAT maakt dat je deel gaat uitmaken van dezelfde club als de renners voor wie je supportert. Dat je mee kunt nadenken over waar het team naartoe moet. Dat je wielrennen op het hoogste niveau van binnenuit mee kunt beleven.

Ik ben er zeker van dat dit mensen ook veel meer aan één team zal binden. Op een paar uitzonderingen na, zijn er maar weinig langetermijnprojecten in de koers. Zonde vind ik dat. Wat een verspilling ook vaak. Telkens opnieuw een ploeg opzetten, mensen en middelen bij elkaar zoeken om dan na een paar jaar vast te stellen dat het verhaal opnieuw eindigt. Meestal omdat een sponsor zijn marketingdoelstellingen heeft bereikt of het budgettair niet meer trekt.

Daar moeten we vanaf. In mijn job ben ik heel vaak bezig met merkidentiteit en branding, met relevantie en een duurzame relatie tussen bedrijven en doelgroepen. Ook daar biedt BEAT Cycling Club een antwoord op de vele knelpunten die er vandaag in het wielrennen zijn.

Ik kan toch niet anders dan mee mijn schouders onder dit project te zetten?